KRKDPWP

Belgijska sieć KDP kompletna

Wystarczyło 16 lat aby w Belgii powstała kompletna sieć kolei dużych prędkości. Inwestycja pochłonęła ponad 5 mld euro. Belgia miała się zatem stać punktem przecięcia linii dużych prędkości na osi Holandia – Francja i Niemcy – Wielka Brytania. Oznaczało to, że z Brukseli powinny wychodzić trzy linie szybkich połączeń: do granicy z Francją (połączenie z francuskimi liniami dużych prędkości do tunelu pod kanałem La Manche oraz do Paryża), do granicy z Niemcami w Aachen (połączenie z siecią kolei niemieckich DB) i do granicy z Holandią (połączenie z linią przez Rotterdam do Amsterdamu). W miarę możliwości istniejąca infrastruktura miała być dostosowywana do prędkości 220 km/h, przy czym w budowie 150 km nowych torów północni sąsiedzi Belgii nie mieli brać udziału. W Belgii podjęto decyzję o budowie sieci HSL w 1990 r., natomiast w 1994 r. były już opracowane wszelkie specyfikacje tego, jak to określono, europejskiego projektu. Dzięki temu kraj mógł liczyć na znaczące dotacje unijne. Należy nadmienić, że linia od granicy z Francją do Liège (Luik) została gruntownie zmodernizowana w 1991 r. Najdziwniejsze, że ważny element belgijskiej sieci kolejowej, jakim jest połączenie Brukseli z Antwerpią, w ogóle nie zostało zakwalifikowane do przystosowania do dużych prędkości. Oba miasta leżą po prostu zbyt blisko siebie, a więc stwierdzono, że wystarczy podstawowa modernizacja.

 


Linia HSL 1 

Odcinek linii dużych prędkości oznaczony jako HSL 1 prowadzi ze stolicy Belgii do granicy francuskiej i łączy się dalej z linią LGV‑Nord z Paryża przez Lille do tunelu pod kanałem La Manche. Budowę LGV‑Nord we Francji rozpoczęto w 1989 r., a ukończono na początku maja 1993 r. W pobliżu Lille przebieg linii przypomina trójkąt, dzięki czemu do Wielkiej Brytanii mogą jeździć bezpośrednie pociągi Eurostar zarówno z Paryża, jak i z Brukseli. W tym samym czasie zaczęło funkcjonować połączenie LGV‑Nord z HSL 1 między Fretin (Francja) a Antoing (Belgia). Relację Paryż – Bruksela obsługiwało 14 par pociągów TGV Réseau. Od Antoing pociągi zmierzające do Brukseli korzystały ze starej linii Tournai – Mons. W 1996 r. do eksploatacji weszło 10 pociągów TGV Thalys (PBA) i 6 pociągów TGV Thalys (PBKA). Minęło jeszcze półtora roku i 14.12.1997 r. HSL 1 była gotowa w całości. Odcinek od granicy do Lembeek (na południe od Halle) miał 72 km i łączył się z linią Bruksela – Hautmont (Francja). Obecnie rozważane jest zwiększenie prędkości między Brukselą a Lembeek do 220 km/h. Uruchomienie HSL 1 skróciło czas podróży między Brukselą a Paryżem do 82 min, co oznaczało skrócenie czasu podróży aż o 1 godz. 18 min.

Budowa linii dużych prędkości HSL 1 – kiedy na nowej linii układano jeszcze tory i wysypywano tłuczeń, to już na liniach konwencjonalnych trwały jazdy testowe pociągów TGV (22.10.1996 r.)

Linie HSL 2 i HSL 3

Linia między Brukselą a granicą z Niemcami, długości 147 km, jest najdłuższą linią dużych prędkości w Belgii. Do Liège nosi ona oznaczenie HSL 2, zaś od Liège do granicy z Niemcami HSL 3. W rzeczywistości składa się ona z trzech odcinków: Schaerbeek – Leuven, Bierbeek (na południe od Leuven) – Bierset (na zachód od Liège) oraz Chênée (na wschód od Liège) – Walhorn i dalej przez Aachen, gdzie włącza się w sieć kolei niemieckich. Linia Aachen – Kolonia została również zmodernizowana i w znacznej części przystosowana do dużych prędkości. Jednak pociągi TGV Thalys (PBKA) docierają tylko do Kolonii. Aby podróżować dalej trzeba przesiąść się na niemieckie pociągi ICE3 kursujące po nowo wybudowanych liniach z prędkością 300 km/h. Między Schaarbeek a Leuven pociągi wykorzystują istniejącą wcześniej linię, która została rozbudowana do czterotorowej. Zasilana jest standardowym napięciem SNCB/NMBS 3 kV, a prędkość szlakowa wynosi 200 km/h. Ten odcinek HSL 2 oddano do eksploatacji w grudniu 2006 r. Odcinek od Leuven do Liège zbudowano od podstaw i przekazano do eksploatacji 15.12.2002 r. Zasilany jest napięciem 25 kV 50 Hz, a pociągi TGV mogą kursować z prędkością 300 km/h. Dla niemieckich ICE3 wprowadzono ograniczenie do 250 km/h ze względu na niebezpieczeństwo poderwania w górę tłucznia z podsypki.

Bezpiecznie, ekologicznie i nowocześnie (HSL 2 i HSL 3)

Linia prawie na całej długości trasowana jest wzdłuż autostrady E40, co ograniczyło do minimum ingerencję w środowisko naturalne. Po linii tej kursują też krajowe pociągi Intercity w relacjach Eupen – Oostende i Maastricht – Bruksela, ale tylko z prędkością 200 km/h. Na linii zainstalowano systemem bezpieczeństwa typu TBL‑2. Jedynym miejscem zatrzymania pociągów między Brukselą a Niemcami jest Liège-Guillemins. Nowy dworzec został oficjalnie otwarty 18.09.2009 r. Na wschód od Liège zaczyna się HSL 3, oddana do użytku 12.06.2009 r., na której najciekawszym obiektem inżynieryjnym jest 6,5‑kilometrowy Soumagnetunnel – najdłuższy tunel kolejowy w Belgii. Linia zasilana jest również napięciem 25 kV/50 Hz, a maksymalna prędkość wynosi 260 km/h (200 km/h w Soumagnetunnel). Nad bezpieczeństwem ruchu pociągów czuwa system ERTMS 2. W ofercie przewozowej po HSL 3 do 3.12.2009 r. nie występowały pociągi Thalys, okres ten był zarezerwowany wyłącznie dla pociągów ICE3.

Połączenia w relacji Bruksela – Niemcy obsługują niemieckie zespoły ICE3; zespól nr 4604 w okolicy Leuven (10.03.2007 r.)

Linia HSL 4

Wraz z oddaniem do eksploatacji HSL 4, czyli odcinka między Antwerpią a granicą z Holandią można uznać belgijską sieć kolei dużych prędkości za ukończoną. Belgia jest też pierwszym europejskim państwem, które osiągnęło ten etap rozwoju. HSL 4 składa się w rzeczywistości z dwóch odcinków: połączenia południowej części Antwerpii z północną oraz linii z północnej Antwerpii do granicy z Holandią. Połączenie w granicach Antwerpii wiedzie głównie przez tunel, długości 3,8 km, między stacją Antwerpen‑Berchem a Damplein (przez Antwerpen‑Centraal). W pobliżu Luchtbal zaczyna się prawdziwa linia dużych prędkości, której długość do granicy z Holandią wynosi ponad 35 km. Trasa jest mniej szkodliwa dla środowiska, ponieważ prowadzi w znacznej mierze wzdłuż autostrady Antwerpia – Breda. Ponadto Breda została stosunkowo łatwo podłączona do HSL, dzięki czemu od 15.06.2009 r. lokalne pociągi mogły korzystać z części HSL 4 do stacji Noorderkempen w pobliżu Brecht. Linia HSL 4 zasilana jest napięciem 25 kV/50 Hz, a prędkość maksymalna wynosi 300 km/h. Tu również zastosowano system bezpieczeństwa typu ERTMS 2. Oficjalne otwarcie HSL 4 nastąpiło 8.12.2009 r.

Powinniśmy się uczyć

Belgowie są z siebie bardzo dumni. W ciągu zaledwie 16 lat wybudowali kompletną sieć kolei dużych prędkości. Inwestycja pochłonęła ponad 5 mld euro, co jest największym nakładem od czasu EXPO’58. W ramach prowadzonych prac nie tylko wybudowano nowe torowiska, lecz również trzy stacje w centrach miast (Brussel Zuid/Midi, Antwerpen Centraal i Liège-Guillemins). Nie jest to jednak powód, aby Infrabel spoczął na laurach. W planie ma teraz budowę tzw. ekspresowej sieci Diabolo obejmującej Brukselę wraz z lotniskiem Zaventem. Co ciekawe, do zasilania tej linii ma być wykorzystana energia wiatru. Regularne kursowanie pociągów po HSL 4 rozpoczęło się 13.12.2009 r. w jakby nieco skromnej formie, bo zaledwie 7 par pociągów Thalys między Amsterdamem a Paryżem na dobę. Podróż skrócono o 51 min i trwa obecnie 3 godz. 18 min.

Więcej w artykule Raymond Kiés: "Budowa sieci kolei dużych prędkości w Belgii zakończona"

Szukaj

Partnerzy

Aktualności

 Włochy: Premier Mario Monti podczas letniego spotkania 'Rimini Meeting' 19 sierpnia, przedstawił pełnowymiarową makietę nowej generacji pociągów dużych prędkości Frecciarossa 1000 wyprodukowanych przez firmy z Włoch we współpracy z Bombardierem.

Więcej…

Technika

Pod koniec lat 90. XX w. w Niemczech narodził się pomysł zbudowanie pociągów ICE, które mogłyby kursować ze zwiększoną prędkością również po liniach konwencjonalnych.

Więcej…